Wersja dla słabowidzących
Powiększ czcionkę za pomocą skrótu klawiszowego CTRL +, a pomniejsz za pomocą CTRL -
Godziny pracy Urzędu:
Poniedziałek - Piątek 7:30 - 15:30
Urząd Miejski
w Zdzieszowicach
Zakole Odry w Zdzieszowicach Bike Maraton Gmina Zdzieszowice Raj dla wędkarzy Zachód słońca

KRUS informuje

Zmiana kwot przychodu decydujących o zwiększeniu lub zmniejszeniu emerytur i rent

Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego uprzejmie informuje, że Prezes Głównego Urzędu Statystycznego Komunikatem z dnia 09 sierpnia 2019 r. ogłosił, iż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w II  kwartale 2019 r. wyniosło 4 839 zł 24 gr.

W związku z powyższym zgodnie z komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 sierpnia 2019 r. od dnia 01 września 2019 r. kwoty przychodu decydujące o zmniejszeniu lub zwiększeniu emerytur i rent wynoszą:

  • 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za II kw. 2019 r. wynosi
    3 387 zł 50 gr.
  • 130% tego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za II kw. 2019 r. wynosi 6 291 zł 10 gr.

Ważne dla rolników wyjeżdżających do pracy (poza granicami Polski – obszar Unii Europejskiej)

Zasady na jakich od 1 maja 2010r. odbywa się ustalanie ustawodawstwa właściwego zostały zapisane w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (WE):

- nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,

- nr 987/2009, nr 883/2004 z dnia 16 września 2009r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE)  w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Rolnik (domownik), który podczas czasowego wykonywania działalności w innym państwie UE, spełnia warunki do zastosowania polskiego ustawodawstwa, powinien wystąpić do KRUS właściwej dla miejsca położenia gospodarstwa rolnego z wnioskiem o wydanie formularza A1 w przypadku:

- podejmowania za granicą działalności na własny rachunek podobnej do działalności prowadzonej w Polsce,

- prowadzenia działalności rolniczej w Polsce i poza jej granicami,

- prowadzenia działalności rolniczej i pozarolniczej w Polsce i działalności pozarolniczej poza jej granicami,

- prowadzenia działalności rolniczej w Polsce i pozarolniczej za granicą.

W tym celu osoba zainteresowana składa „wniosek o wydanie zaświadczenia o właściwym ustawodawstwie” w jednostce organizacyjnej KRUS właściwej dla miejsca położenia gospodarstwa rolnego wraz z oświadczeniami i niezbędnymi w sprawie dokumentami. W przypadku działalności na własny rachunek należy uwzględnić takie kryteria jak:, obrót, czas pracy, liczba świadczonych usług lub dochód. W ramach ogólnej oceny, spełnienie powyższych kryteriów w proporcji wyższej niż 25% wskazuje, że znaczna część pracy (działalności) jest wykonywana w danym państwie.

Należy również spełniać warunek art. 6 ust.1 ustawy o ubezpieczeniu społecznemu rolników to znaczy posiadać status rolnika (w załączeniu definicja).

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

  1. rolniku – rozumie się pełnoletnią osobę fizyczną, zamieszkującą i prowadzącą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych , a także osobę , która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia.

Ważne!

Zaświadczenie (certyfikat A1) zostanie wydane w ciągu 7 dni od dnia złożenia stosownych dokumentów. Jeżeli zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dokument ten wydaje się bezpośrednio po zakończeniu postępowania.


INFORMACJA

w sprawie świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji

Od dnia 1 października 2019 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.

Ustawa o świadczeniu uzupełniającym określa warunki nabywania prawa, tryb przyznawania oraz zasady wypłacania i finansowania świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.

Celem świadczenia uzupełniającego jest dodatkowe wsparcie dochodowe osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.

Komu przysługuje świadczenie uzupełniające?

Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które:

  • zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są:

- obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub

- posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub

- cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

  • ukończyły 18 lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
  • nie posiadają prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych albo suma tych świadczeń o charakterze innym niż jednorazowe, wraz z kwotą wypłacaną przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno-rentowych, przed dokonaniem odliczeń, potrąceń i zmniejszeń, z wyłączeniem;

- renty rodzinnej przyznanej dzieciom bez względu na ich wiek, jeżeli stały się całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolne do pracy w okresie do ukończenia 16 lat albo do ukończenia nauki w szkole, jeżeli przekroczyły 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia,

- zasiłku pielęgnacyjnego oraz innych dodatków i świadczeń wypłacanych wraz z tymi świadczeniami na podstawie odrębnych przepisów nie przekracza kwoty 1600 zł miesięcznie.

W jakiej wysokości przysługuje świadczenie uzupełniające?

Świadczenie uzupełniające przysługuje w wysokości nie wyższej niż 500 zł miesięcznie, przy czym łączna kwota świadczenia uzupełniającego i świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych oraz zagranicznych świadczeń emerytalno-rentowych, z uwzględnieniem wyłączeń, o których mowa w ww. ustawie, nie może przekroczyć 1600 zł miesięcznie.

Przykład:

  • Emerytura rolnicza przyznana w wysokości 1.250 zł, zatem świadczenie uzupełniające przysługuje w kwocie 350 zł.
  • Renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy przyznana w wysokości 1.100 zł, dodatek pielęgnacyjny wypłacany wraz rentą w wysokości 222,01 zł, zatem świadczenie uzupełniające przysługuje w kwocie 500 zł (do łącznego dochodu nie wlicza się kwoty dodatku pielęgnacyjnego).
  • Emerytura rolnicza przyznana w wysokości 1.200 zł, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wypłaca zasiłek stały w wysokości 300 zł, zatem świadczenie uzupełniające przysługuje w kwocie 100 zł.

W razie przyznania, ustania lub ponownego obliczenia wysokości świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych, świadczenie uzupełniające podlega ponownemu obliczeniu, w taki sposób, aby łączna kwota tych świadczeń wraz ze świadczeniem uzupełniającym, z uwzględnieniem wyłączeń, nie przekroczyła kwoty 1600 zł miesięcznie.

W jaki sposób ubiegać się o świadczenie uzupełniające?

Prawo do świadczenia uzupełniającego ustala się na wniosek osoby zainteresowanej składany odpowiednio do organu wypłacającego świadczenie emerytalno-rentowe (KRUS, ZUS, inne).

W przypadku osób pobierających emeryturę lub rentę z KRUS wniosek wraz ze stosownymi dokumentami należy złożyć w jednostce organizacyjnej KRUS wypłacającej świadczenie emerytalno-rentowe (oddział regionalny lub placówka terenowa KRUS).

Osoby, które pobierają emerytury z KRUS oraz z ZUS – wniosek o świadczenie uzupełniające winny złożyć w ZUS.

Do wniosku należy załączyć (o ile nie znajdują się w posiadaniu KRUS) dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia uzupełniającego, a w szczególności:

  • orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji lub,
  • orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji lub,
  • orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji lub,
  • orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
  • w przypadku osób uprawnionych do emerytury lub renty zagranicznej

Osoba składająca wniosek o świadczenie uzupełniające musi ponadto złożyć oświadczenie
o nieposiadaniu prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych lub o posiadaniu prawa do takich świadczeń, wskazując nazwę organu przyznającego oraz wysokość przyznanych świadczeń.

Ustalanie prawa i wysokości oraz wypłata świadczenia uzupełniającego

Przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego, odmowa prawa do świadczenia uzupełniającego, zmiana wysokości świadczenia uzupełniającego oraz stwierdzenie ustania prawa do świadczenia uzupełniającego następuje w drodze decyzji.

W przypadku osób pobierających emeryturę lub rentę jedynie z KRUS, decyzje w sprawie świadczenia uzupełniającego wydaje i świadczenie to wypłaca KRUS.

W razie zbiegu prawa do świadczeń emerytalno-rentowych, decyzje w sprawie świadczenia uzupełniającego wydaje i świadczenie to wypłaca ten organ, który wypłaca dodatek pielęgnacyjny (KRUS, ZUS, inne).

Świadczenie uzupełniające przysługuje od miesiąca, w którym zostały spełnione warunki wymagane do jego przyznania, nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o to świadczenie.

Jeśli ustaną okoliczności będące podstawą przyznania świadczenia uzupełniającego, prawo do tego świadczenia ustaje od miesiąca, w którym nastąpiło zdarzenie będące podstawą utraty prawa do świadczenia uzupełniającego. Kasa wyda wówczas decyzję, w której stwierdzi ustanie prawa do świadczenia i wstrzyma jego wypłatę.

O czym należy poinformować KRUS, jeśli przyznano świadczenie uzupełniające

Osoba, której przyznano prawo do świadczenia uzupełniającego jest obowiązana poinformować niezwłocznie KRUS o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia uzupełniającego oraz jego wysokość, w szczególności o:

  • nabyciu prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych
    (o charakterze innym niż jednorazowe) oraz ich wysokości,
  • nabyciu prawa do świadczeń emerytalno – rentowych przyznanych przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno – rentowych,
  • ustaniu prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych oraz przyznanych przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno - rentowych,
  • niezamieszkiwaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
  • tymczasowym aresztowaniu lub odbywaniu kary pozbawienia wolności.

Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie uzupełniające, jest obowiązana do jego zwrotu łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego.

Dodatkowe informacje

  • Świadczenie uzupełniające jest zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne.
  • Ze świadczenia uzupełniającego nie dokonuje się potrąceń i egzekucji.

Komu nie przysługuje świadczenie uzupełniające?

Świadczenie uzupełniające nie przysługuje osobie:

  • niepełnoletniej,
  • która nie została uznana za niezdolną do samodzielnej egzystencji,
  • która posiada wyłącznie orzeczenie o niepełnosprawności,
  • która nie zamieszkuje na terytorium
  • uprawnionej do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych, które wraz z zagranicznymi świadczeniami emerytalno-rentowymi przekraczają kwotę 1600 zł (z uwzględnieniem wyłączeń),
  • która jest tymczasowo aresztowana lub odbywa karę pozbawienia wolności, z wyjątkiem tej, która odbywa karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego.

Więcej informacji na temat świadczenia uzupełniającego można uzyskać w każdej jednostce organizacyjnej KRUS.

Wniosek o świadczenie uzupełniające można pobrać ze strony internetowej KRUS lub uzyskać w każdej jednostce organizacyjnej KRUS.

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1622).